startpagina	over coaching	onderwerpen	over de coach	praktisch	contact
anne lever · coaching, training, advies
Onderwerp: Stilstaan - een blik in de spiegel Coaching is meestal heel doelgericht: het is feitelijk een project met een kop en een staart. Maar je kunt het ook gebruiken om met enige regelmaat stil te staan bij je bestaan (werk en/of privé). Wat kwam/komt er deze maand op je af? Waar gaat het uiteindelijk om? Soms lijkt het of wij het middelpunt van het feest zijn. Maar in het middelpunt van het feest is niemand, in het middelpunt van het feest is de leegte. Maar in het middelpunt van de leegte is weer een feest. Roberto Juarroz (Argentijns dichter, 1925-1995) Stilstaan: afgaande op het massale gebruik van dit woord zou je gemakkelijk kunnen concluderen dat het hart van de westerse cultuur gevormd wordt door de reflecterende mens. Maar in de praktijk is stilstaan juist zo goed als onmogelijk. Stilstand is achteruitgang en navelstaarderij is wel het laatste waar de maatschappij op zit te wachten. Werkelijk stilstaan doe je ook tijdens een coachingsgesprek niet. Daarvoor zou je een rustige plek op een duin moeten zoeken om in je eentje naar de zee of de lucht te staren. Maar in de meer alledaagse betekenis van stilstaan is een coachingsgesprek wel een manier om ‘stil te staan bij jezelf’. De aandacht is op jou gericht. De mobiel is uit, de kinderen zijn buiten beeld, de baas luistert niet mee en krijgt geen verslag, er is geen ander aan wie je aandacht moet besteden en het aantal te behalen targets staat voor minimaal een uur op nul. Gewoonlijk wordt aan het eind van een eerste coachingsgesprek afgesproken welke onderwerpen in het vervolg aan de orde zullen komen, wat de kwesties zijn die worden aangepakt en hoe lang ‘het traject’ in principe zal duren. In mijn praktijk komt het echter regelmatig voor, dat iemand eigenlijk helemaal geen vaste richting in wil slaan: zij of hij heeft er vooral behoefte aan om af en toe een uur in de spiegel te kijken. Het gaat hem/haar dan overigens niet om therapie, nee: het gaat ‘gewoon’ om een uur voor mijzelf. Wanneer we zo in gesprek raken kan er van alles gebeuren: > hardop denken over de manier waarop je de laatste tijd aan het werk bent, > je afvragen hoe anderen je zien, > op een rijtje zetten welke keuzes je (kennelijk) in je leven maakt, > bepalen of ‘hoe het hoort’ overeenkomt met ‘hoe je het wilt’, > proberen te luisteren naar die innerlijke stemmetjes die je gewoonlijk onder het tapijt veegt, > twijfelen aan datgene waarover je zeker hoort te zijn.., > enzovoort. Vaag? Nou, zo’n zoekend gesprek kan elke keer een andere kant op gaan en als je dat vaag noemt is het inderdaad vaag. Er is geen streven om over één thema een pad te vinden dat van a naar b en van b naar c voert. Maar..: in elk gesprek zit wèl een kern die meegenomen kan worden naar het ‘gewone leven’ (en naar het volgende gesprek). PS. Samen op het duin zitten (en staren naar de zee of de lucht) kan ook. * Je bent op één van de themapagina’s: Het overzicht vind je op de pagina ‘onderwerpen’
startpagina	over coaching	onderwerpen	over de coach	praktisch	contact
Verantwoording afbeeldingen bovenaan deze pagina, van links naar rechts: - Anne Lever: Spiegeling in het Lac Blanc (Pyreneëen) - Nicola Rozemeijer: Gesprek - Roman Reisinger: Stilleven met appels - Victor Grippo: Tables of Work and Reflection laatste update van deze pagina: 24 oktober 2010